روزگار عجیبیه !
می دونی چرا ؟
چون اگر کسی دوستمان نداشته باشه زار می زنیم ومی گیم تنهاییم بی کس ایم بی پناهیم ...!
وقتی کسی هست که دوستمان داشته باشه و با تمام وجود ما را مورد لطف خودش قرار بدهد می گوییم
اه گیر میده خسته شدم ،‌آویزونه و...!
خلاصه قدر مهربونیها و عشق پاکش رو نمی دونیم !
اگر معمولی باشند می گیم بی تفاوت بی عاطفه است  !
 وقتی کسی دوستمون داره می ریم کس دیگه ای که به ما بی توجه هستش رو مورد لطف و عشق خودمون قرار می دیم !
وقتی به ما بی توجهی بشه می ریم خودمون رو به آب و آتیش می زنیم تا خودمون رو تو دلش جا بدیم !
همه اینها می دونی برای چیه ؟
برای اینه که ما انسانها ظرف وجودیمون کوچیکه !
خدایا قبل از اینکه دل کسی رو بشکنیم و چشم کسی رو گریون کنیم و امید کسی رو نا امید کنیم!
قبل از اینکه چشم از این دنیا ببندیم و یا کسانی را که دوست داریم و دوستمان دارند را از دست بدهیم
 ظرفهای وجودیمان را به اندازه دنیا، دلمان را به وسعت دریا، و قلبمان را به مهربانی یک مادر کن !!
 زندگی